2014

F.E.S.T.I.V.A.L.

F.E.S.T.I.V.A.L.

2014
2014 is me een jaartje wel. Normaal pak je zo her en der een festivalletje mee. Dit jaar is het duidelijk even andere koek.
Eerst is daar Stekker in de Tunnel. Een ongekend event voor een stad als Utrecht, misschien zelfs wel voor heel Nederland. Midden in het centrum, in de expeditie straat/tunnel onder winkelcentrum Hoog Catherijne, heeft Stekker het voor elkaar weten te boksen om daar een (bijna) old’school rave neer te zetten. En….dit is pas het begin van een festival periode die uiteindelijk wat groter uitpakt dan verwacht.
Na Stekker in de Tunnel staat het vizier alweer gericht op diverse projecten in de regio. De tweede editie van Studio Stekker en Kleurenblind Festival. Uiteraard ook Into the Woods aan het einde van de zomer en in Oktober Catch in Tivoli Vredenbrug. Tussendoor nog wat kleine activiteiten uiteraard voor onder ander 3voor12, lokale poppodia en een kalenderproject. Kortom, fotografie zit in de lift.

Echter…..Jelle (mijn schrijvende steun en toeverlaat bij 3voor12) en ik denken dat het een leuk idee is om ons in te schrijven voor een wedstrijd. De prijs: een verslag-trip naar 4 grote festivals in Europa voor en met DJ Broadcast. Om het kort te houden. “Twee weken later zitten we in een vliegtuig”!!
Zo is de zomer van 2014 een letterlijke aaneenschakeling van festivals. Van vliegtuig naar podium en weer terug om ongeveer hetzelfde riedeltje weer te doen. Zit je op vrijdag nog in Kroatië, sta je een dag later op een pittoreske locatie in Nieuwegein voor het Kleurenblind Festival. Om een week later weer op pad te gaan naar Servië en Montenegro enzovoort!
Een waanzinnige ervaring, al is het mij duidelijk dat de fotografie wereld op deze manier niet mijn ding is. Die trips wel, maar de hectiek voorafgaand en tijdens shows met grote namen, zijn duidelijk niet mijn ding. Dit gaat voorbij aan fotografie. Het is bijna paparazzi werk. De ene fotograaf met een nog grotere onzekerheid (lees lens/camera combinatie) dan de ander. En het resultaat is bijna iedereen nagenoeg dezelfde kiekjes heeft. Geef mij maar de ruimte weggestopt in hoekje van het podium. Combineer dit met een manueel lensje en de tijd en ik schiet meer met eigen stijl, vang ik een moment die eigen en uniek is.

Tussendoor is er ook nog de Studio Stekker week. Waarbij ik grotendeels terug refereer naar 2013. Dit jaar wel in een bijzondere locatie. In het oude Tivoli pand aan de Oudegracht in Utrecht waar Kytopia intrek neemt. Wederom een bizarre ervaring, waarbij het een fijn weerzien is met een aantal artiesten van het jaar daarvoor. Dit begint een prettig project te worden met bijzondere momenten en beelden. Ik kijk nu alweer uit naar volgend jaar.

Contemporary boudoir.
Dit jaar is ook het jaar dat ik mijn visie hoe naakt, schoonheid en bepaalde romantiek samen breng tot twee shoots. Helaas kan ik er hier maar eentje tonen, de ander is voor een prive archief van het betreffende model. (in het archief van 2015 is er ook eentje te vinden)
Deze visie is ontstaan ergens in mijn eerste studie jaren. Mijn toenmalige vriendin woonde destijds samen met een huisgenootje. Ik was regelmatig eerder wakker en deed mijn bakkie koffie en peukie altijd in de keuken (open raam). Beider dames kwamen meestal wat later uit bed gehobbeld richting de badkamer, zonder lenzen in en zich vooral niet druk makend om wat de wereld van ze zou vinden. Dus ook niet wat ik er van vond. En in die badkamer vond de metamorfose plaats, badkamer in zonder make up en haar niet in model, badkamer uit en klaar voor de wereld en al haar oordelen, dus makeupje op, kapsel in het gareel en klaar om indruk te maken.
Nu was het zo dat er regelmatig mooi zonlicht door de ramen naar binnen kwam. Dus tafereeltje had alle factoren van mooie fotografie, dan met name dat deel voordat de metamorfose plaatsvond. Ik was altijd weer verbaasd hoe schoonheid soms gevangen zit in de mens zelf (dus vriendin en huisgenootje) als zich niet druk maken om de omgeving en dat de schoonheid een andere vorm aanneemt en zich naar buiten keert zodra er op de buitenwereld indruk gemaakt moet worden. Het is die interne schoonheid die, zodra deze zichtbaar wordt,  mij altijd heeft gefascineerd. Ik zie overigens deze fascinatie ook terug in mijn algemene stijl van fotografie. Liever een candid portret dan een geposeerde. Het is deze fascinatie die er toe heeft geleidt om de betreffende serie(s) te maken. (Waarbij wederom weer opvalt dat handen een belangrijke rol spelen.)

Ik hoop in de toekomst meer van dit soort zondag-ochtendromantiek series te maken. De schoonheid vangen als deze op zijn puurst is.

 

 

sunday morning mude

lost in detail