2017

manual love

meerdere gezichten

2017
Dit jaar is overduidelijk een jaar met meerdere gezichten. Dit zie je overduidelijk terug in de vier verschillende losse galeries van dit jaars archief.

Iets wat in 2016 al is ingezet, is dit jaar duidelijk een uitgesproken manier van portretteren geworden. In plaats van een gebruikelijke portret vorm kies ik bij er voorkeur voor om individuen in een gesprek (interview) setting te portretteren. Ik ben van mening dat hiermee het afgebeelde individu veel meer tot zijn recht komt. Het oogt meer naturel. Dit is ook de reden waarom er in dit archief de ruimte is gemaakt voor een aparte galerie.

Ook is 2017 het jaar dat ik eindelijk een keer rond kan wandelen, met camera, op Into The Great Wide Open. Een van neerlands fijnste festivals, of wellicht wel de fijnste. Klein, zonder druk, geen gekkigheid, pure liefde. Zeer fotogeniek en prettige sfeer.
Dit eerste jaar ben ik er eigenlijk als bezoeker. Een vrijkaartje, waarbij ik als dank wel mijn camera gebruik voor het festival.
En in de almaar groeiende voorliefde voor klassieke manuele lenzen, ben ik naar Vlieland getogen (waar ITGWO elk jaar wordt gehouden) met alleen maar deze lenzen. Een soort van slow photography. Daarom is ook ITWGO als een aparte galerie opgenomen in dit archief.

Nu we toch bij die manuele lenzen terecht zijn gekomen. Ik denk dat 75% van alle foto’s, hier in dit 2017 archief, ondertussen gemaakt zijn met deze manuele lenzen. In mijn corporate werk, laat ik deze meestal links liggen. Al steek ik er wel altijd tenminste eentje in de tas, voor als er tijd over is bij de betreffende opdracht. Want vaak leun ik daar toch echt op zaken als eye autofocus of face recognition, zeker als tijdsdruk een grote rol speelt. Maar in mijn vrije werk kies ik vaker en vaker dus voor manueel. Het geeft meer rust en voldoening in het proces. Geeft duidelijk meer vrijheid in waar je je focus, letterlijk en figuurlijk, op legt. Het laat je meer fotograaf zijn en minder een bediende van het apparaat waar je mee werkt.

En, hoe hip het ook is om te zeggen, maar de imperfectie van het materiaal uit destijds geeft zeker een bepaald karakter die veelal past bij de onderwerpen die je er mee vast legt. Waarbij zelfs een bepaalde mate van onscherpte bijna wenselijk is en een zekere mate van schoonheid in zich draagt.

Een uitgesproken leermoment!
Het was niet allemaal rozengeur en manenschijn in 2017. Een bijzonder leermoment, met nagenoeg alle foto’s naar de prullenbak, is mijn kennismaking met banding. Een leermoment dat technologische ontwikkelingen, idg volledig geruisloos fotograferen, niet altijd synchroon lopen met andere technische ontwikkelingen in het publiekelijke domein (LED verlichting). Maar goed, zoals in zoveel gaat op dat kan je stellen dat men al doende leert. Dus nu altijd naast de andere inschattingen vooraf aan een shoot of reportage, ook een check of alle technologische hulpmiddelen die er zijn tot jouw dienst kunnen staan.
(het is me aardig gelukt om dit niet een al te technisch verhaal te laten zijn)

Een terugkerend thema in dit archief, en tot een grote tevredenheid van mijzelf, betreft de interactie artiest en stage light. Ook dit geeft maximaal voldoening, de voldoening om te blijven zoeken naar dat moment waarop het lijkt dat de artiest de bron van het licht is. Het geeft voor mij een iig andere dimensie aan podium fotografie. Let them create light!!

 
Los van ik dit jaar ook zeker een contemporary boudoir shoot heb gedaan. Maar ook hier weer duidelijk als project voor de persoon zelf en niet voor het grote publiek. Heb ik dit jaar het altijd zo bijzondere vrouwelijke lichaam in een bijzonder licht weten te plaatsen.
Enerzijds het projectie project, iets wat ik lang wil doen (en wil blijven doen). Waarbij de maakster van de betreffende kunstwerken zichzelf als canvas opstelde om de kunstwerken middels een projector een 3D effect te geven. Aan de andere kant een shoot waarin lichaam, van mijn fotografische muze, en tatoeage hebben geleid tot een bijzonder resultaat in een uitgesproken belichting.

 

Kortom, met die vier verschillende galeries in dit 2017 archief is maar eens gebleken dat het multidisciplinaire karakter van mijn fotografie behouden is gebleven. En gelukkig daarmee ook het plezier, de voldoening en de energie uit fotografie.

En laten we niet vergeten om nog maar eens Concretestate te noemen. In 2017 beginnen opdrachtgevers ook terug te komen. Tevens schiet ik mijn eerste huwelijk, waarbij ik duidelijk voor mezelf stel en dus ook aan de opdrachtgevers, dat het vooral bij mij moet passen. Dus niet teveel het klassieke huwelijks beeld maar een vrije ongedwongen sfeer. Als dat bij je past als bruidspaar, dan past het ook bij mij en kan ik excelleren op het gebied van fotografie. 

Dan nog een bijzondere shout out! Er is ook een bijzonder minimensje in mijn (fotografisch) leven gekomen. Dit kleine ventje is zo’n ontzettende lol en liefde in mijn bestaan geworden en waarbij moeder en mijn beste vriendin in deze, ook ondertussen de fijne kneepjes van het vak in de vingers krijgt.
Ik ben nog in dubio of ik hier beelden van ga delen. Mocht dit zo zijn, dan zal dit een apart hoofdstuk krijgen. Gebeurd dat niet, dan is de vermelding hier een feit.

 

algemeen overzicht 2017

projection project

tattoo project

Into The Great Wide Open

music interviews