2018

ideologie ontspoort

gedachtendruk

2018
Zo dan. Het blijkt dat 2018 vooral er eentje is van zakelijke opdrachten. Al wordt het einde van het jaar wel gekenmerkt door een spurt in gedachtes en emoties.

Mijn bedrijfs- en event-fotografie vliegt van Adriatech vliegtuigbouw tot MSI computers. Stuit op Blockchaintalks tot doorstart bij Rockstart start up accelarator.
Maar ook: op herhaling bij Brainwash festival, de diverse klussen op het Janskerkhof in Utrecht, de Beurs van Berlage als vastere waarde en fotografie voor een reclame van ESSENT. Kortom, een goed gevuld jaar met grote tevredenheid dat, gezien het type beeldmateriaal, duidelijk meer zijn plek vindt op Concretestate.  

Gelukkig is 2018 meer dan genoeg gevuld met vrijer werk. Zo is daar nog steeds Modulation, pik ik af en toe wat mee voor 3voor12 en sta ik als vaste waarde op de lijst van poppodium DE HELLING.

Op festival gebied is er één herkenning edoch gevuld met gedachtes en twee verassende ontdekkingen.
Eerst maar eens de ontdekkingen.
Mijn eerste ontdekking is Uncloud, een prikkelend festival in Utrecht waarbij muziek, ruimte en beeldende kunst bij elkaar komen in een innemend programma vol experiment, improvisatie en grensverlegging. Fotografisch uitdagend, muzikaal zeer verassend.
En WooHah festival. En om gelijk in huis te vallen, het eerste festival dat ik niemand, maar dan ook echt niemand, tegen ben gekomen die ik kende. Alsof ik mij, met 35000 bezoekers aldaar, in een parallel universe begeef.
Opvallend aan dit festival is de diversiteit aan publiek. Zet mij toch te denken (het moment dat ik dit schrijf is 2020 en zitten we in een verhitte periode over inclusiviteit, diversiteit, genderissues en racisme) over het feit dat muziek de bepalende factor is, idg hiphop, voor een divers publiek op festivals en dus niet de (oprechte) wil van een organisatie. Zou je op Lowlands of Best Kept Secret alleen maar Hip Hop programmeren zal de diversiteit waarschijnlijk toenemen, maar de oorspronkelijke opzet van het festival niet meer het zelfde zijn. Kortom, interessant gegeven maar wat betreft inhoud afwijkt van de insteek van deze site.
Woohah zelf is voor mij een beleving aangaande het contrast tussen de getoonde perfectie in de hiphop cultuur vs de stoffigheid van de festival cultuur. Fotografisch iig smullen.

En…dan hebben we de herkenning met gedachtes, Into The Great Wide Open (wat in tegenstelling WooHah een zeer “wit” festival is. Hier ook maar een Hip Hop festival van maken dan?) zou ook dit jaar weer een fotografisch toetje moeten worden. Met een vast plaatsje in het fotografie kernteam, loop ik met een vereerd gevoel rond op Vlieland. Sociaal ervaar ik dit als plezierig, ik ben er echter nog niet over uit of dit de vorm is zoals ik dat zou willen. De vrije rol die ik vorige jaar had, met de manuale lenzen en rust in de donder ipv “druk” om aan een schema te houden is iets wat tot nadenken zet. Het is op zich niet vervelend, het is zeker geen Sziget of Exit festival, maar juist die ongedwongen ervaring van 2017 was zo’n verademing. Ga ik het leuk vinden om gedirigeerd te worden door een blokkenschema?! De foto’s hebben iig duidelijk een ander karakter dan vorig jaar.

Wellicht viel het gevoel van “druk” in het bovenstaande samen met de grote switch van twaalf jaar werken bij het voor mij vertrouwde cafe Ledig Erf naar een nieuwe onbekende werkplek met dito onzekerheid in mij. Kan ik zo’n zelfde thuissituatie voor mezelf creëren als dat ik bij het Ledig had? Kan ik de rol aan? In welke dynamiek kom ik terecht? En niet geheel onbelangrijk, heeft het die zelfde sociale betekenis? Etc etc. Maar goed, daar kan je alleen achter komen als je het doet.
De nieuwe werkplek, een brewpub, lijkt bij mij te passen. Wat niet bij mij lijkt te passen is het activistische gedrag van mijn collega’s. Vooral ook omdat men werkvloer en ideologie niet zo goed weet te scheiden en dat botst met mijn werkopdracht, ethos en streven. En tevens wordt het mij ook al snel duidelijk dat, naar mijn maatstaven, de humor daar bij veel mensen ontbreekt. Dat, gecombineerd met een andere werkdruk dan gewend, heeft zijn weerslag op mijn vrije werk. Ik worstel, ik zoek, ik vraag mij af waar ik lol voldoening uit haal?  In ieder geval (nog) niet uit mijn nieuwe baan. Terwijl lol en voldoening toch overduidelijk belangrijke graadmeters voor mij zijn en al helemaal betreft fotografie.

Kortom, enige wat ik er uit haal is het besef van een leerproces en zelfreflectie waar ik in 2018 nog geen voldoende antwoorden op of inzichten uit heb.

Gelukkig is het in 2017 benoemde minimensje een nog veel belangrijkere rol gaan spelen in mijn leven. De gemiste lol, plezier en voldoening zojuist benoemd, haal ik hier gelukkig dubbel en dwars uit terug. Dat zie ik terug in de foto’s gemaakt van hen, moeder en minimensje. Waarbij ik nogmaals benadruk dat ik nog niet weet of dit een onderdeel behoeft te zijn in het laten zien van mijn beeldende vorming van de afgelopen tien jaar. Soms is het gevoel wat ik beschrijf afdoende en behoud ik sommige foto’s in de prive sfeer.

divers

Into The Great Wide Open