2020

Covid-19

nog meer onbeantwoord

2020

2020 is het jaar van Corona. Kortom voor iedereen een reality check, dus ook voor mij.

 

Nagenoeg alle opdrachten zijn verdampt. Sociaal contact is beperkt of omgeven met afstandelijke regels. Ik merk dat de rol van de camera een andere is geworden. Of is het juist meer weer terug gegaan naar wat het ooit was?! Een vorm van escapisme!

 

De projecten zijn in ieder geval van een ander kaliber. Het is duidelijk fotografie in een ander gebied. Food fotografie, landschap fotografie en de zoektocht naar mijn eigen antwoorden mbt de reality check op beeld vormen een groot deel van het archief tot nu. En 2020 is nog niet voorbij. Oh ja, en een serie anderhalve meter portretten, die nog in het vat liggen en zeker niet verzuren.

 

Omdat er nauwelijks tot geen opdrachten zijn ben ik op pad gegaan om mezelf op andere terreinen te ontwikkelen. Soms in opdracht, maar meestal vanuit eigen initiatief. Het sluit aan op de tekst die ik in  elk van mijn studieboeken destijds schreef: “omdat ik aan het ontwikkelen blijf, jawel!!” (een citaat van Van Koot en De Bie).

 

Tevens merk ik dat ik mij zorgen maak om de dynamiek in de maatschappij. Hakken staan diep in het zand. De meningen worden zwart witter. Woordkeuzes worden minder vrij. Het neemt bij sommigen religieuze vormen aan. Wetenschap wordt ontkend of op oneigenlijke gronden in twijfel getrokken. Overal ziet men slechte dingen, men heeft veel argwaan en is pessimistisch. Minderheden lijken in de meerderheid. De meerderheid voelt zich een minderheid. Iedereen lijkt verontwaardigd of lijkt zich slachtoffer te voelen. De kloven worden groter, niet alleen arm en rijk perse. Ook de verschillen in meningen leiden tot verhitting. En ik kan nog wel even doorgaan, zonder gelijk stelling te trekken in al deze debatten (voor zover debatten nog bestaan en mogelijk zijn). Ik probeer het te begrijpen. Ik probeer mijn ongemak te verklaren.

 

Uiteraard heeft het bovenstaande invloed op mijn fotografie. Dit zie je wellicht nog niet terug in mijn beelden van 2020 as we speak. Ik merk wel dat het mij al sinds 2019 voedt, voedt om hierin beeldend iets van te maken. Iets te ensceneren, een proces wat ik zelden tot uitvoer breng. Maar wat wel steeds meer aan mijn oppervlakte borrelt. Ik wil de tegenstellingen in beeld brengen, een boodschap mee te geven tot een vorm van zelfreflectie. De vorm is mij nog onduidelijk, ik heb ook nog geen idee of ik dit in 2020 al realiseer. Maar ook hier geldt dat wat in het vat zit nog niet zal verzuren.

 

Al zou het ook zo maar kunnen zijn dat ik vlucht, vlucht in de focus, in de creatie of vangen van iets wat mooi is zonder betekenis. Behalve de betekenis die het heeft voor mij, de vlucht in fotografie, weg van vele gedachtes, zorgen, ideeën, behoeftes of elke andere proces dat door mijn hoofd heen waart. Het is ritalin dat niet in strip zit.
Het geeft mij vrijheid en rust.

 

 

Ik zie jullie over een paar maanden weer. Als er of wel meer duidelijk geworden is in mijn zoektocht of wel dat er meer beelden bij gekomen zijn in dit archief van het jaar 2020.

 

vrije invulling van 2020

tekenen onder invloed

corona walks