2016

excessief

niets moet, alles mag

2016
Dit is een jaar met afreageren en wegschuilen, dus veel foto’s!! Ook het jaar met afscheid nemen, dus nog meer foto’s. Kortom een jaar met belachelijk veel uren fotografie en dito materiaal. Ga er dan maar eens aan staan in je keuzes. Maar goed, wederom is hier ook geldig: dat het een allegaartje aan beeldmateriaal is. Vaak keihard raak, soms niet eens zo’n miskleun maar een experiment. Ik blijf ook in dit archief wars van iedereen die maar roept dat je alleen je beste beeldmateriaal moet laten zien. Het proces is evengoed interessant, of de weg die ik bewandel. Het zegt nog steeds veel over wie ik ben, wat ik doe en hoe mijn ADHD brein in elkaar steekt. Daardoor laat ik ongetwijfeld ook mijn minder sterke kanten zien, daarmee ben ik wellicht kwetsbaar, of is het juist met overtuiging. Het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit, ik ben trots op wat ik gecreëerd hebt. Het is overduidelijk mijn archief, ik stel het open en het is aan jou of je er doorheen struint en er een mening over hebt. Niets hoeft, alles mag.

Wat is het beste werk?

Wie of wat bepaald eigenlijk wat je beste werk dan is? Is het gebaseerd op haarscherpe beelden? Is dat zo min mogelijk ISO ruis. Gaat het om meeste visuele impact of het verhaal erachter? Of is het wellicht de combi van het werk bij elkaar? Wat in mijn geval dus gewoon veel is.
Voor mij is iig duidelijk: “all of the above”.
Er zitten in dit archief briljant sterke foto’s als het gaat om de ultieme scherpte. Door aanschaf, halverwege het jaar, van een nieuwe camera is het ook gedaan met de foto’s bezaaid met veel ruis.
Over visuele impact valt natuurlijk een aardig boompje op te zetten. En dan, zoals altijd, valt er lastig te twisten over smaak.

En beelden met verhaal! Want los van dat elk beeld wel zijn of haar verhaal heeft, kenmerkt 2016 zich door het afscheid van het fenomeen Stekker. Zowel Stekker in de Tunnel en Stekker Festival, maar bovenal ook Studio Stekker, zijn dit jaar voor het laatst. Daarmee hebben de beelden hier ook een duidelijk verhaal. Want Stekker in het geheel, maar Studio Stekker in het bijzonder, heeft veel gebracht, veel foto’s, veel contacten en diverse spin offs. Bovendien vooral mooie herinneringen. Het heeft per foto een verhaal. Het is aan de kijker om het te vinden, om het te zien.

Ik bepaal iig dat dit het beste werk van 2016 is.


Wat heeft 2016 opgeleverd in mijn vorming, in mijn zoektocht naar stijl?

Een van de spin offs, wat betreft fotografie (en vriendschap), zijn de Modulation events. En vaak zijn deze events ook weer gevuld met de artiesten uit het Studio Stekker (nog) heden en (reeds) verleden. Voor mij is Modulation een perfecte samenkomst van mijn muzikale fascinatie voor de synthesizer (die mij reeds met de paplepel is ingegoten) en die andere, ietwat technologische, fascinatie fotografie.
Tijdens Modulation kan ik duiken in de details, de verfijning en tegelijkertijd genieten van de muzikale en experimentele resultaten. Eigenlijk wat fotografie voor mij ook zo aantrekkelijk maakt.

In het algemeen is 2016 niet een jaar van hele grote zoektochten. Het is voortborduren en verfijnen van wat ik al als stijlen en technieken omarmde. Zo is de flitser los van de camera tijdens events is duidelijk gebleven. Een duidelijke stijl.
Ook een spot zoeken om een beeld te vormen voor de kijker thuis. Een overview of algehele sfeerimpressie middels één foto is duidelijk een onderdeel geworden van mijn arsenaal.

Opvallend is overigens de lichte verschuiving van minder candid naar meer afbeeldingen van personen met uitgesproken karakters. De interactie met mij, de fotograaf, is duidelijk en spontaan aanwezig. 

Ook de real life portrait krijgt meer en meer de aandacht. Iets waarvan ik overtuigd ben geraakt dat hiermee de essentie van de persoon meer en duidelijker in beeld komt dan zomaar een portret (iets waarvan ik in 2015 mij ook al bewust werd). Al zal je dit grotendeels duidelijk terug vinden op Concretestate.

Low key experimenten!

Iets wat mij bijzonder blijft boeien is low key fotografie. Zowel in portretten als wel mbt het menselijk lichaam. Dit jaar blijft het helaas bij experimenten. Maar duidelijk to be continued aangezien ik het menselijk lichaam op deze manier in een uitzonderlijke schoonheid gevangen zie worden. 

 

vrij interpretatie 

low key muse